
வெகு நாட்களாக
உன்னிடம் சொல்ல நினைத்து
உன்னைக் கண்டதும்
சொல் மறந்து
சொல்ல மறந்ததை
இன்றேனும் சொல்ல
நினைக்கிறேன்
மாலையில் மறக்காமல்
வந்துவிடு என்று
என் நட்பைத்
தன் கற்பைப் போல்
பாதுகாப்பவளிடம்
சொல்லி விட்டேன்
மாலையும் வந்தது
வரும் வழியில்
தொப்பளாய் நனைந்துவிட்டேன்
திடீர் மழையில்
எனக்காக காத்திருந்தாள்
அவளும் நனைந்திருந்தாள்
என்னைப் போலவே
ஆனால்,
அவள் கைகளில்
இரண்டு குடை
எனக்காக ஒன்று
புரிந்து கொண்டேன்
பிறகெப்படி நனைந்திருக்கிறாள்
குடையின்றி நனைந்து வரும்
எனைக் கண்டு அவளும்
குடை தவிர்த்திருக்கிறாள்
முன்னறிவிப்பின்றி வந்த மழை
அறிவிப்பு செய்தது
இது தான் காதல் என்று
இது வரை மண்ணில் பெய்த மழை
இப்பொழுது மனதிற்குள் பெய்கிறது
உலகின் முதல் காதல் தொடங்கி
பார்த்து வரும் மழையிடம்
கேட்டு விட்டேன்...
நட்ப்பில் இது எப்படி சாத்தியம்...?
அது மின்னலாய்ப் புன்னகைத்து
இடியெனச் சிரித்து சொன்னது
நட்புக்குத் தெரியாது
குடையிருந்தும்
மழை நனையும்
இது போன்ற கிறுக்குத்தனம்...............................!